Ene Joachim over zijn door verwaarlozing gestorven zoon tegen de voorzitter van Assisen

“Ik wilde mij over Stef ontfermen. Hij was een schat van een kind. Opgewekt, slim, actief, maar totaal verwaarloosd. Ethel was een slechte moeder. In haar ogen kon hij niets goed doen. Hij zocht daarom negatieve aandacht door opstandig te zijn.”De voorzitter geloofde niet wat hij hoorde.

“Als je zo begaan was met Stef, waarom heb je dan nooit eten voor hem gemaakt? Waarom liet je hem in die viezigheid leven? Waarom moest er een babysit komen om op Stef te letten, ook al was jij thuis? Waarom heb je meegedaan aan de mishandelingen?”Voor die achtste juli 2004, zo benadrukte de beschuldigde, heeft hij Stefke nooit geslagen. Waarom hij zich die dag aan het kind vergreep, weet hij zo goed niet meer.“Mijn hond is twee keer tussen gekomen. Hij voelde instinctief aan dat ik te ver ging. Ik was te zeer onder invloed van drugs om dat te beseffen.”Een uitleg die de voorzitter niet kon overtuigen. “Drank speelde niet mee. Je was bloednuchter. Stef liep in de weg. Hij kon op dat moment geen goed doen en heeft dat moeten bekopen. En dan die mishandelingen. Karateslagen over heel zijn lichaam!”

BRON (portie)

Als modest beoefenaar van Shotokan Karate voel ik mij verplicht hier van mijn tak te maken over de typering van de voorzitter. Ik zal kort zijn: het is een non-sequitur en geladen taal.

Ik van de karate zal niet beweren dat Karate een religion of peace is, maar ik durf wel stellen dat die Joachim

1. bij de beoefening van karate moet weten dat het niet de bedoeling kinderen dood te meppen


2. moet weten dat karatetechnieken er niet in bestaan zichtbare wonden te veroorzaken

De voorzitter moet weten dat

1. karate helemaal niet de agressieve sport is die hij ervan maakt. Hij maakt de denkfout van geladen taal: karate wordt onterecht omringd door een zweem van agressie


2. hij goedbedoelende karatebeoefenaars in een slecht daglicht zet met zo'n uitspraken

Rei!