Een vrijdenker hoeft geen vervelende etter te zijn die het iedereen moeilijk maakt een of andere stelling te verdedigen. Integendeel, hij kan ook waardevolle elementen ontboezemen. Het kan mensen met passief-reflexieve gewoonte de waarde doen inzien van een bepaald gebruik, een bepaald ritueel, enzomeer op een manier die de uitvoerder ervan nog niet kende.

Laten we eens bidden nemen als voorbeeld. Nu zeggen gelovigen wel eens dat je moet bidden en dat hun god hen dan hoort. Dat veronderstelt dat hun god oren heeft en dat hij wil, als hij kan, luisteren. Hun god is dan een soort tele-onthaal waar die dan oproepen opneemt of opvangt en aan emotionele dienstverlening doet. Da's merkwaardig op zich, te meer omdat bidders ervan uitgaan dat hun god hen zal horen en hopelijk de vervelende kwestie fixt.

Nu is het voor een vrijdenker een interessant tijdverdrijf te speculeren over de aard van bidden. Voor zover zijn kennis strekt van de godsdiensten vraagt hij zich af sinds wanneer mensen hun god iets verzoeken te doen, in plaats van omgekeerd. Is bidden om, bijvoorbeeld, vrede in Irak, geen uitdrukkelijk verzoek, misschien zelfs een vermaning, om de god iets te laten doen voor een niemendalletje van een van zijn kindjes. Het geeft de indruk dat onder al die nederigheid die bidders etaleren in feite bijzonder veeleisende doordravers zitten die hun willetje op hun god willen doordrukken. En masse, lijkt bidden op een soort machtige drukkingsgroep waaronder die god moet zwichten. Het is een soort democratische en tegelijkertijd militaristische manifestatie waarbij vuur (kaarsen), rookbommen (wierook), geweldloos verzet (allemaal urenlang op een plaats zitten), en emotionele chantage (pelgrimstochten en bedevaarten) worden ingezet om iets door te drukken.. Misschien had hun god maar best een samenscholingsverbod uitgevaardigd bij het uitbeitelen van de 10 geboden (voetnoot: als we The History of the World van Mel Brooks moeten geloven waren er oorspronkelijk 15 geboden. Echter, door de barre weersomstandigheden waarin de geboden werden geleverd is er een plaket met 5 geboden door de wind uit Mozes' handen gevlogen en gebroken. Zie foto hierboven). Wat nu als een bidder met veel bidancienniteit iets hoogst immoreels eist? Hij zegt 'God, ik weet het: 'Gij zult niet doden', maar dat crapuul van een - Gij weet wel wie -vraag ik U te zegenen met een verschrikkelijk pijnlijke en dodelijke slepende ziekte. U weet wel waarom ik hem dat toewens!' Wat moet die god nu doen? 'Het is waar, dat crapuul dat nog moet pruttelen in het Vagevuur is door en door slecht, maar Ik sta ook bekend als vergevensgezind, 't is te zeggen, als ik niet vertoornd ben. Misschien had Ik dat crapuul maar niet moeten scheppen. En die bidder hoor ik ook al el-le-ke dag, dus die mag wel eens iets vragen. Hm-hm....Ik ga maar beter niks doen.' En dat is wat er dan ook meestal gebeurt wanneer bidders hun eisen stellen. Gebeurt er iets niet, ok. Gebeurt er iets wel : voila! Het werkt! Er is geen criterium om vast te stellen of die god wel voor één of andere eis is door de knieën gegaan.

Een gelovige kan zich op dit punt afvragen wat voor zin het heeft aan zijn god eisen te stellen als er nooit uitdrukkelijke feedback is gekomen. En de stilte mag dan de apofatische theologie en theologie hebben geinspireerd, 'les absents ont toujours tort'.

Wat als twee of meer mensen om tegengestelde redenen bidden? Een vrijdenker zou die god niet willen zijn! Naar wie moet die god nu luisteren? Naar degene met de meeste bidancienniteit of naar die met het nobelste streefdoel. Naar degene die het eerst is begonnen of die het het integerst doet? Naar degene met de gemakkelijkste eis of die met het meeste profijt (voor zichzelf. Een vrijdenker vraagt zich af hoe theologen en andere mythologen teweten komen hoe hun god zwicht voor een bepaald gebed. Hoe weten of voelen zij dat die god voor het een of het ander heeft gekozen? Ik denk gewoon van niet. Het wordt allemaal knippen en plakken in de heilige boeken door handige redactoren en dan nog proberen te poneren of die god rekeninghoudt met de kant met de belangrijkste redenen, dan wel de meeste redenen. Opmerkelijk toch, dat die god utilitair zou denken. Als Gods wegen ondoorgrondelijk zijn, dan heeft de gelovige weinig grond om op te staan.