Apocalyps Straks

Onlangs las ik ergens dat we nu niet alleen moeten letten op de smeltende ijskappen en de ozongaten, enz - nee, we moeten er nu ook op beginnen toezien dat we niet met tevelen de aardbol bevolken. Er zal namelijk een plaatstekort ontstaan eens we de kaap van 9 miljard mensen overschrijden, stond er. Spijtiggenoeg is er nog een stevige 'Ga-en-vermenigvuldig-U'-attitude onder de mensen.

Als je er even bij stilstaat kunnen we maar best euthanasie doen op de menselijke soort. Eerst moeten we ervoor zorgen dat we zo weinig mogelijk de natuur belasten. Dat kan door spaarzaam om te gaan met de natuurlijke bronnen of mogelijkheid bieden aan de natuur ‘zich uit te breiden’. We moeten zo weinig mogelijk calorieën gebruiken op kosten van de natuur. Wie zo weinig mogelijk calorieën wil gebruiken kan de lijn doortrekken en tot de volgende conclusie komen:

• De natuur is het best gediend zonder de aanwezigheid van mensen.
  

Het beste dat wij de natuur kunnen bieden is - aan ons de mens - niet meer te bestaan. Sterf vandaag en je maakt het de natuur één ecologische voetafdruk lichter – dat is veel. Sterven wij bij bosjes, dan worden er bosjes gespaard. Wie de natuur dus wil sparen moet de hongerdood sterven – een ideaal bij de Jains, een soort reformatorisch hindoeïsme dat kort voor de Boeddha ontstond. Grote man is Mahavira Thirtamkara (‘Grootman Burchtbouwer’, letterlijk). Het is niet alleen een druk op de natuur die wegvalt, het is er zelfs een winst voor: ga ergens wegkwijnen in een bos of op een wei en je zal allerlei geïnteresseerde en belanghebbende beestjes tot voedsel dienen. Een beweging, VHEMT, pleit voor vrijwillig uitsterven om de natuur te redden.

Wiens hoofd er niet naar staat de hongerdood te sterven moet het volgende probleem beschouwen: dat van plaatsgebrek. Op een bepaald punt gekomen zal er onvoldoende plaats zijn voor hen die geboren zullen zijn. Ik spreek dan over een periode waarin de Sahara de bevolkingsdichtheid van de Westeuropese landen bereikt, het Gobiwoestijn een megabanlieu is, en men vanuit het hotel op slechts honderden meter te voet de Mount Everest kan bereiken. Vroeg of laat is het zover.

Wat gaat men doen met de nieuwkomers? Als er al geen beleid is, dan zal het tijd worden om het in te voeren. Ik denk aan een zero-kindbeleid of een nul-babyrantiebeleid, of een één-kindbeleid voor selecte groepen mensen. Misschien zal er een wereldloterij komen die toelaat aan winnaars kinderen te krijgen. Misschien gaat men moeten betoale om kinderen te mogen krijgen. Zal kinderen mogen krijgen een kwestie van rich man’s justice worden? Het zal in ieder geval geen vanzelfsprekend recht meer zijn.

Misschien zullen mensen dan de wereld bekijken door een fascistische bril: oorlog zal de mensheid redden. Immers, de Wereldoorlogen mogen dan verschrikkingen zijn geweest (met WOII als Queen of the Proms), de natuur heeft er baat bij dat nu en dan een massa mensen de geest geeft. Zonder die oorlogen zouden we nu met veel straffere ecologische toestanden zitten. Het is wrang gesteld een positief zijdelings effect van oorlog.

Het gemijmer terzijde, het is een probleem dat klaarligt in de kast van de toekomst. Hoe clichématig dat ook klinkt, het wordt maar eens tijd dat probleem effectief te problematiseren.