Björn Moons (19), die deze week voor het assisenhof terechtstaat voor de moord op de 32-jarige jogster Ingrid Van Regenmortel, wilde de vrouw alleen maar aanranden, heeft hij verklaard.
”Maar toen schopte ze tegen mijn scheenbeen en ging ik door het lint. Want mijn scheenbeen, da’s een gevoelige plek.”
”Je ging vaak vissen, hé?” vroeg de voorzitter. ”Heel vaak”, knikte Björn. ”Op vrijdagavond, op zaterdagavond, overdag, ‘s nachts, altijd.”
”Ook die donderdagavond 20 mei 2004”, zei de voorzitter. ”Vertel eens hoe het is gegaan. Je zag een vrouw voorbijlopen, en toen?”
”Toen dacht ik in een flits over de straffen die staan op het aanranden van een vrouw. Maar ik heb niet lang nagedacht, hoor. Een seconde of vijf, tien. Ik sprong op mijn fiets en reed haar achterna. Ik hield haar tegen en greep haar bij de keel, maar ze rukte zich los. En toen ben ik heel kwaad geworden.”
”En toen?” vroeg de voorzitter.
”Toen haalde ik haar weer in en ik greep haar vast. Ze stampte tegen mijn scheenbeen en toen, toen ben ik pas écht door het lint gegaan. Ik ben pas echt agressief geworden door die stamp. Mijn scheenbeen is een gevoelige plaats. Ik heb haar tegen de grond geduwd en ben op haar keel beginnen te duwen. Ik besefte niet meer wat ik deed. Ik heb haar ook vuistslagen gegeven en ben met mijn bottine op haar keel gaan staan. En van colère heb ik haar beha kapotgetrokken. Ik was helemaal aan het doordraaien, want ondertussen staken die takken van dat bosje in mijn nek en dat maakte mij nog kwader. Ik heb nog efkes haar borsten betast en ben dan weggegaan. Haar bril en haar horloge heb ik in het water gegooid, want ik dacht dat er vingerafdrukken op zouden staan.”
Een inspecteur had Björn na de feiten eens gevraagd of hij spijt had van wat hij had gedaan. ”‘Ja’, zei Björn. ‘Want ik ben nu mijn vrijheid kwijt. Ik kan geen pinten meer gaan drinken en tot 11 uur in mijn nest blijven liggen. En de mensen zullen mij altijd vies blijven bekijken.’
‘En wat met de familie van Ingrid dan?’ vroeg de inspecteur.
‘Ah ja, voor die mensen is het ook erg’, zei hij.”
We moeten het hem geven: het is een eerlijke jongen. Ironisch, toch, hoe zo'n eerlijkheid een toehoorder furieus kan maken. En daar zit nu juist de catch. Het gaat niet om de eerlijkheid waarmee Björn Moons zich laat horen, het gaat om het simplisme van de uitleg.
Zijn naturalistische beschrijving van de feiten, gelardeerd met dialectismen, markeert hem als archetypische volksmens, die, ondanks zijn zogenaamd gezond verstand, tot de domste dingen in staat is.
Dat valt op zich nog mee. Het geeft hem iets van een kluchtfiguur en da's grappig. Hij is een soort Baldrick van eigen bodem, geboren en getogen Vlaming.
Maar het gebrek aan morele diepgang in zijn verantwoording is wat het uiten van afkeuring versterkt. Het zijn irrelevante redenen om iemand aan te vallen. Zijn egocentrische opstelling ten opzichte van de feiten.
- zijn scheenbeen is een gevoelige plek
- toen zij zich losrukte is hij pas kwaad geworden
- hij kan nu niet meer met zijn vrienden pinten gaan drinken, e.d.
- hij kan niet meer tot 11 uur in zijn nest liggen
- hij heeft spijt omdat hij zijn vrijheid kwijt is
Maar we zijn er nog niet vanaf! Waar waren de ouders? Zij zijn medeverantwoordelijk voor deze tragedie. Moet die betrokkenheid ook niet in rekening gebracht worden?
Zouden de ouders nog recht hebben op kindergeld als Björn Moons geïnterneerd is?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten