Het ziet er niet goed uit voor Piggy als onze Chinees toestemming krijgt.

Een Chinees uit Maleisië die als baby aan de verkeerde ouders werd gegeven, heeft na 21 jaar zijn biologische ouders teruggevonden. Nu riskeert hij een straf omdat hij zich als moslim wil bekeren tot het boeddhisme.

...

In Maleisië zijn de autochtonen maar nipt in de meerderheid. De Chinese minderheid heeft er een grote economische macht, wat geregeld leidt tot etnische relletjes. De Maleisiërs zijn ook moslims. En volgens de Koran kan een moslim zich nooit bekeren tot een andere godsdienst. Omdat Zulhaidi zich wil bekeren tot het boeddhisme, de godsdienst van zijn biologische ouders, riskeert hij een gevangenisstraf. Bekering kan alleen met toestemming van de rechter.

BRON (portie)

'Er is geen dwang in de godsdienst', beginnen veel moslims te apologeren (Koran 2:256). Wat zij niet vertellen is

• Zij wensen dat gij verwerpt, evenals zij hebben verworpen, zodat gij aan hen gelijk zult worden. Neemt derhalve geen vrienden uit hun midden totdat zij voor de zaak van Allah werken. En indien zij tot vijandschap vervallen, grijpt hen dan en doodt hen waar gij hen ook vindt; en neemt vriend noch helper uit hun midden. (Koran 4:89)

Ik begrijp, zoekende naar consistentie, dan dat het als een discotheek is waar je alleen binnen mag gaan. De deur gaat naar binnen open, maar eens binnen mag je niet meer naar buiten. Dat is problematisch.

Sam Harris raakt die problematiek aan in zijn End of Faith, een boek dat mij heeft aangezet de politieke correctheid en apologie overboord te gooien. Op apostase, het verlaten van geloof, staat de doodstraf. Daarin stelt hij zich de vraag of iemand die de sjahada doet en pakweg 10 minuten nadien van gedacht verandert, de doodstraf verdient. Is die 'straf' in proportie met de 'misdaad'? Het is voor mij een irrelevante reden om iemand de doodstraf te geven.

Voorts is het uitermate pedant dat je aan iemand toestemming moet vragen om iets te geloven. Een rechter (!) moet daar beslissen of je van gedacht mag veranderen! Kan men zich een grotere aanval op de persoonlijke integriteit voorstellen?

Die man is per vergissing in een verkeerd gezin en als moslim opgevoed en kan een het trauma verwerken door terug te keren naar zijn ouders én van geloof te veranderen. Changement de milieu intellectuel zou je het kunnen noemen. Het toont in ieder geval aan dat zijn moslimschap niet zo grondig is gegaan of waar is gebleken dat hij met veel moeite de switch kan doen.

Wat onze ongelukkige Chinees wel kan zeggen is dat hij nooit iets anders is geweest dan boeddhist waardoor hij

• niet verweten kan worden dat hij zich tot een ander geloof bekeert. (Meneer de rechter, ik bekeer mij niet tot een ander geloof want het is altijd al mijn geloof geweest.)


• dat hij in dat geval geen moslim is mogen worden, aangezien hij als boeddhist is geboren. Zoniet dan hebben we dubbele standaarden.

Richard Dawkins merkt in The God Delusion (Amazon 4/5 sterren van 560 reviewers) terecht op dat kinderen niet boeddhistische kinderen of islamietische kinderen genoemd mogen worden, maar wel kinderen van boeddhistische of islamietische ouders. Kinderen zijn areligieus tot ze de keuze kunnen maken, volgens hem.

De vraag is wat voor een straf zo iemand verdient. Verplicht varkensbrochetten met zoet-zule saus eten? Geen polygamie? Niet mee moeten hongeren in ramadan? Misschien was het wijzer dan men een wet instelt die toelating aan een rechter vraagt om zich tot eender wat te bekeren.

NEE!

Twijfel is de weg naar de kennis.