Ik ben fan van/ik geloof in

Is er eigenlijk een verschil tussen ik geloof in God of ik ben fan van God? Ik denk het niet. Beide veronderstellen een affectieve band met het object en de overtuiging dat dat object exclusief is ten opzichte van andere objecten.

Wat druk ik uit wanneer ik zeg ‘Ik ben een grote fan van Rod Stewart’? Het betekent dat ik de muziek, de stem, de teksten, enz. van Rod Stewart heel goed weet te appreciëren. Ik kan zodanig fan zijn, dat ik voortdurend naar zijn muziek luister, meezing, er ieder over vertel, duiding zoek op basis van zijn muziek, zoek raad in zijn teksten (bijvoorbeeld, het twijfelachtig advies dat ik mijn hart moet volgen, of zo), mijn huwelijk decoreer met zijn muziek, een deuntje van hem in mijn gsm heb staan – kortom, mijn fandom kan zo ver gaan dat hij in mijn leven een belangrijke plaats inneemt. Net zoals gelovigen religieuze tekens dragen, zo kan ik een t-shirt of een poster van Rod Stewart hebben.

Toch besef ik dat niet iedereen fan is van Rod Stewart. En dat is begrijpelijk: de gustibus non disputandum. Uiteraard is er goede en slechte smaak. De kitsch onder de kunsten zeeft zichzelf eruit naarmate men ervaring opdoet. Enfin, dat hoop ik toch.

Is dat anders wanneer ik zeg ‘Ik geloof in God’? Zeg ik eigenlijk ook niet dat ik fan ben van God? Stel ik mijn leven ook niet in rond Hem alsof Hij mijn idool is, je grote voorbeeld, je held, waarmee je opstaat en gaat slapen? Je vindt wat Hij zegt het mooiste wat er gezegd is in de wereld van de mensen, enz.

Hoe kun je dan iemand overhalen om fan te worden als die de muziek niet goed vindt? Wie ben jij om anderen te verplichten de muziek van Rod Stewart goed te vinden, laat staan dat ze hun leven ernaar instellen? Misschien kun je als musicoloog stijlstudies doen en de invloed van andere zangers ontdekken, net zoals dat in de theologie wordt gedaan.

Maar nu iemand zijn leven denken te redden met Rod Stewart of God is een plaatje dat beter niet gedraaid wordt.