Het Nieuwe Testament stelt dat Jezus, de Zoon van God, God zelf, uit de dood is opgestaan na een tijd in een geïmproviseerd mortuarium te hebben gelegen.

Wat we ‘weten’ is dat Jezus de kruisdood is gestorven na eerst een zwaar pak rammel te hebben gekregen van de Romeinen. Als we Mel Gibsons bloodfest The Passion of the Christ moeten geloven heeft J-C zwaar bloedverlies geleden tijdens de geseling – surrealistisch veel bloed.

Daarna spijkerden de plichtsgetrouwe Romeinen hem aan het kruis waar hij nog aardig wat uren heeft gehangen en dan is overleden. ’t Lijk werd eraf gehaald, ik veronderstel met tangen die de spijkers uit het kruishout trokken, maar daarvan hebben wij in de Evangelieën helaas geen testimonie. Curieus.

Het lijk werd vervolgens omwikkeld met een witte doek en in een grot gelegd waarvoor een steen werd gerold én waarvoor twee Romeinse soldaten de wacht hielden, hoogstwaarschijnlijk om te beletten dat het lijk het op een lopen zou zetten of dat die malle Joden hun lijk zouden terugwillen voor dat het genoeg bestorven is.

Enige tijd later, wanneer de Romeinse soldaten allang hebben ingezien dat een lijk beletten van te gaan lopen absurdum is en zelf weggewandeld zijn, blijkt de toegang tot de grot geopend zijn en lo! J-C is weg! De man is uit de dood opgestaan, net als een zombie!

Jezus wordt gespot door één zijner volgelingen die het Al-Dan-Niet-Goede Nieuws zonder verwijl aan zijn trawanten gaat vertellen – zo staat het in het Nieuw Testament. Jezus doet dan aan Hemelvaart en exit Deus.

Dat is in het kort en in het scheef het verhaal van de laatste momenten van Jezus’ heengaan. Wat mij verwonderde aan het verhaal was het volgende: stel dat men iemand tot zwaar bloedverlies toe martelt. Vanaf een bepaald moment geraakt die persoon in shock of valt op zijn minst flauw.

Hang die persoon na zwaar bloedverlies aan het kruis. Hij zal zonder verzorging doodbloeden en tegelijkertijd van uitputting helemaal weg zijn van de wereld. Leg hem in een wit laken (dat er lief zal uitzien met al dat bloed). Nu moet je even een leap of faith doen. Stel je voor dat die persoon na een paar dagen zou heropleven. Je moet het je voorstellen: iemand die is gestorven van bloedverlies en uitputting – hoe akelig moet die er wel niet uitzien?

Ook al omdat wanneer iemand sterft, de ontbindingsprocessen in werking treden. Los van de insecten die daarop afgaan, het interessante studiegebied van de forenzische entomologie, kun je je voorstellen dat iemand na een tijdje de bekoorlijkheid van een compostbak krijgt. Die zal er bleek uitzien, holle ogen, de rigor mortis, de mond opengezakt en het tandvlees geregresseerd.

Dat een zijn er trawanten Hem herleefd zou hebben gezien is al fantastisch. Maar dat die zich niet een hoedje heeft geschrokken bij het aanschijns van een uitgemergeld ex-lijk is opmerkelijk. Niks horrorverhaal in het Nieuw Testament. Alsof er niks gebeurd is. Alsof zijn trawanten de moed niet hebben gehad te zeggen: ‘Joshua, vriend, ge ziet er vandaag wat bleekskes uit. Durven wij U niet kwiek een soepeke voorschotelen, opdat Gij uw kracht en kleur herwinne?’ Niks van dat – het is niemand opgevallen hoe slecht een doodgebloed en gemarteld, maar herleefd en zombiesque lijk eruit heeft uitgezien. ’t Is niet te geloven.