Stel dat je de krant openslaat en de volgende advertentie ziet.
'Word luxe-prostitué in Monaco. Kies zelf je klanten en de prijs. Bel (+377) 12 26 65 62.'
Je neemt contact op een beslist naar Monaco te trekken om zo'n werk te doen. Alles gebeurt volgens het boekje, je vult je belastingsbrief netjes in, alles is officieel (maar niet publiek, veronderstel ik). Met andere woorden, je doet een job als een ander.
Tot plots als donder bij klare hemel de politie je oppakt. Je baas die alles legit doet wordt beschuldigd van mensenhandel en jij bent er slachtoffer van dat gerepatrieerd moet worden en och arme enzovoorts.
Wel, als je bewust en zonder dwang en intentioneel kiest om zo'n werk te doen, ben je dan wel slachtoffer? Is het geen vorm van broodroof dat jij je job niet mag doen? Zou het een vorm van protectionisme zijn dat Monaco jou verbiedt een officiële prostitué te zijn? Is dat nodig in die sector? (kanttekening: gezien de relatief kleine grootte van Monaco ten opzichte van de rest van Europa kan ik me voorstellen dat de markt daar snel - zonder pun naar gigolo's -verzadigd is, en dus dat daar dat protectionisme op zijn plaats is). Maar als dat niet is en alles gebeurd halal, dan zie ik niet in wat er slecht is aan mensenhandel. Mensenhandel is gewoon een geladen woord voor de internationale arbeidsmarkt.
1 opmerking:
Elke samenleving heeft normen die uitgaan van een bij voorkeur democratisch verkozen overheid om het welzijn van de ingezetenen te bevorderen. Dat prostitutie illegaal is, kan je daarom niet anders beschouwen dan het recht van die samenleving om bepaalde gedragingen niet te tolereren. Deze intolerantie kan te maken hebben met de openbare orde en de goede zeden, of is gewoon het resultaat van een politieke, ideologische meerderheid. Als een democratische samenleving vindt dat prostitutie niet kan, dan heeft iedereen zich daaraan te houden. Wie de normen toch overschrijdt, moet niet verwonderd zijn dat de samenleving hem daarvoor sanctioneert. Ik denk dat dit principe vrij algemeen aanvaard wordt binnen de politieke filosofie.
Anderzijds is het ergerlijk wanneer de samenleving bepaalde gedragingen afkeurt en verbiedt, maar het gedrag dan tegelijkertijd gedoogt; ik noem het dan ronduit hypocrisie. Voorbeeld bij uitstek naast prostitutie is het gebruik van softdrugs. Gebruik is strafbaar maar het wordt niet vervolgd, uiteraard omdat de parketten er geen prioriteit meer aan wensten te geven. Softdrugs verkopen mag ook niet maar wordt evenmin gedoogd. Verkopen is immers veel erger dan kopen voor eigen gebruik, aldus de hedendaagse normen. Welnu, volgens mij kan je niet kopen voor eigen gebruik zonder impliciet te gedogen dat anderen het verkopen. Het gebruik van softdrugs voor eigen gebruik gedogen, is bijgevolg schijnheilig en niets meer dan een ontlasting van de parketten. Elke samenleving die zichzelf respecteert versterkt de parketten om het probleem aan te pakken, of schrapt het gebruik (en dus ook de verkoop) gewoon uit de strafwet.
Niet in België dus.
Een reactie posten