Immanuel Kant over conflicterende plichten

19/01 "Diplomatenvrouw moet zwijgen en nooit haar benen kruisen"

De vrouw van een diplomaat moet zwijgen, zorgen dat de toiletten schoon zijn en vooral nooit haar benen kruisen als ze gaat zitten.

Dat schrijft de vrouw van de Maleisische minister van Buitenlandse Zaken in haar boek "Nuttige raad voor de vrouw van een diplomaat".

In de handleiding beschrijft Sharifah Aziah Syed Zainal Abidin hoe een moderne diplomatenvrouw zich dient te gedragen. Belangrijkste credo is "Hou te allen tijde het huis schoon en heb bijzondere aandacht aan de toiletten, de badkamer en de keuken. Daarmee verdedigt u zowel uw eigen imago als dat van uw land".

"Als uw man het druk heeft op het werk, ondersteun hem dan en bezorg hem geen extra stress met gezeur over uw verblijfplaats. Vrouwen moeten tevreden zijn met hun man en kinderen, waar die zich ook bevinden", schrijft de vrouw van de minister.

Verder raadt ze de echtgenotes aan zo weinig mogelijk te praten en vooral niet te gaan roddelen over de vrouw van de ambassadeur. "De perfecte echtgenote praat zelfs enkel als ze aangesproken wordt".

Abidin vindt het ook belangrijk nooit met de benen gekruist te zitten. Gevraagd naar een eventuele variatie op het boek voor echtgenoten van vrouwelijke diplomaten antwoordde de Maleisische minister van Buitenlandse Zaken dat niet veel mannen geneigd zouden zijn een dergelijke rol te spelen.

BRON

In Maleisië moet de tsunami van emancipatie nog komen. Dat de vrouw daar tweedekeus is moet geen betoog. Ware daar nog een goede beargumentering voor, dan rest ik mijn case, maar toch. Aan de andere kant mag je van een partner die geen beroepsleven heeft (m/v) het huishouden doet. Dit sluit niet uit dat die partner deelneemt aan allerhande gesprekken en blijk geeft van een eigen individualiteit binnen de relatie en tegenover 'vreemden'.

Gezeur is geladen taalgebruik. Waarom niet 'ongemakken'? Of 'behoeften'? Of 'tekortkomingen'? 'Gezeur' is niet fair tegenover vrouwen, omdat het misschien over reële behoeften kan gaan.

De perfecte echtgenote praat zelfs enkel als ze aangesproken wordt is een mooi voorbeeld van een probleem dat we bij Immanuel Kant tegenkomen: wat met conflicterende plichten?
Hoe zit het met diplomaten wier vrouwen samen in de keuken staan en nog niks tegen mekaar hebben gezegd? Wie wordt hier de minder perfect door te beginnen praten? Het moment dat je zo'n regel universaliseert wordt die regel gewoon absurd!

Andere voorbeelden zijn:

• Laat de mensen in de rij voorgaan. (dat wordt vechten om achteraan in de rij te blijven!)
  
• Groet steeds als eerste. (ontmoetingen krijgen een psychologisch-sportieve component!)
  
• Neem nooit als eerste eten uit een gezamenlijk bord. (iedereen blijft met de honger zitten)
  
• Sta steeds op voor anderen in de bus. (iedereen staat, geen enkele plaats is bezet)

Je ziet het: het wordt een ad absurdum.

... mannen niet geneigd dergelijke rol te spelen. Hoe weet hij dat? Zou het taboe zijn om als man mee te huishouden? Is de waardigheid van de man aangetast als hij met de wc-borstel de kak van heengegane gasten wegschrobt, desnoods met de nagels tekeer moet gaan omdat wijfje te lui was het terstond te doen? Waarom ontwijkt hij de vraag? Dat ze het dan maar leren, potverdekke!

Er is niks ergers dan een man die niet is ontvoogd van zijn eigen rolpatroon!