Kate Winslet moet niets weten van ultradunne sterren en modellen. Tijdens een radio-interview zondag op de BBC vertelde de Britse actrice dat ze de zogenaamde 'size zero' trend ongeloolijk onrustwekkend vindt. ,,Ik walg ervan dat het ideaalbeeld van de vrouw steeds magerder wordt'', reageerde Winslet. De actrice weigert glamourmagazines en dergelijke in huis te halen omdat ze vreest dat die een nefaste invloed kunnen uitoefenen op haar zesjarige dochter Mia.

BRON (portie)

Dit wordt een slippery slope bij een tegenactie: 'Hoe ver gaat het vermageren voortgaan?!'

Wel, tot op het bot. Maar slechts weinigen (ad populum) vinden zo'n vrouwen aantrekkelijk.

Toch, Kate Winslet vergist zich. Door haar gebrek aan kennis van geschiedenis van Westerse vrouwelijke schoonheidsidealen maakt ze een fout: die schoonheidsidealen veranderen met de tijd en afhankelijk van de plaats. Terwijl Rubens graag sinaasappelhuid zag, heb je in de jaren '70 Twiggy. Leefde Kate in de seventies, dan had ze die uitspraak ook kunnen doen. Later is duidelijk geworden dat 'modellen' (in de descriptieve en denotatieve betekenis) als Anna-Nicole Smith dat schoonheidsideaal zwaar hebben toegetakeld.

Kate heeft ook gemakkelijk spreken: ze is van nature mollig. Anderen verwijten dat ze dan te mager zijn is gratuit. Het is als Louis Michel die zich afvraagt waar dat heen gaat met magere ministers als Elio Di Rupo. Of Mieke Vogels die Freya van den Bossche's figuur 'een slechte evolutie' vindt.

Den dikken en den dunne draaien zich om in hun graf...