Juryleden moeten hardcore porno bekijken

Een rechtszaal in Los Angeles wordt deze week omgevormd tot pornobioscoop. Pornoregisseur Ira Isaacs staat er terecht omwille van zijn films, waarin bestialiteit, poep- en plasseks vaak centraal staan. Christelijke drukkingsgroepen beschuldigen hem van criminele obsceniteit. Isaacs zelf meent dat zijn films kunstwerken zijn en dat hij geruggesteund wordt door de Amerikaanse grondwet.De juryleden moeten nu beslissen of de films obsceen zijn, of dat ze literaire, wetenschappelijke of culturele waarde hebben. "Het enige wat ze gaan doen is een DVD afspelen en hopen dat de jury geschokt is door en walgen van wat ze te zien zal krijgen", zegt Isaacs. "Het wordt één groot circus. Ik zou ook flippen als ik zes uur van die films zou moeten bekijken."Isaacs, die zichzelf als shock-artiest profileert, hoopt zelfs dat de juryleden geshockeerd zullen zijn maar tegelijkertijd ook de artistieke meerwaarde van zijn films zullen begrijpen. Zo'n mensen zijn er alleszins, want volgens Isaacs verkocht hij ongeveer 1.000 films per maand. Sinds het FBI bij hem binnenviel, is zijn verkoopscijfer gedaald tot 700 à 800. (hlnsydney/sps)

BRON

Is het esthetische appreciëren van een artefact een voorwaarde om iets wettelijk te verankeren? Het is een moeilijke vraag. Nu reeds is er een deel volksrecht dat gedeeltelijk een plaats heeft in het rechtssysteem. Het volksrecht is een ongeschreven recht dat door traditie en meerderheidsstem is opgenomen in het 'officiële' recht. Wanneer we met traditie te maken krijgen, dan valt op dat traditie geografisch en historisch verschillen. Het feit dàt een bepaalde traditie bestaat impliceert al dat ze als goed of nuttig wordt beschouwd.

Het volksrecht waarop de bovenvermelde drukkingsgroepen willen terugvallen is de christelijke traditie van vroomheid en puurheid. Maar het gaat dieper: het taboe op het tonen van lichaamsvochten. Wij denken aan discreet je neus snuiten, ontlasten in alle privacy, niet ejaculeren in het openbaar, niet als man, maar zeker niet als vrouw. Overgeven, zweten, kwijlen en niezen horen daar ook bij. Aan een ijsje likken of heel jong zijn geeft je vrijkaart.

Het veruitwendigen van lichaamsvochten wordt in verband met gebrek aan controle en met het dierlijke in de mens. En dat dierlijke wegwerken is een doelstelling van ettelijke godsdiensten om 'mens' te worden en te blijven. Dat wegwerken van het dierlijke komt ook naar voor in de zelfpijniging, ascetisme en het al even belachelijke celibaat.

Dat lichaamsvochten laten vloeien in de taboesfeer ligt wil echter niet zeggen dat het filmen van plas- en poepseks crimineel is. Het lijkt me een hachelijke onderneming iets dat van een bepaalde mate van obsceniteit crimineel te vinden. Het wordt pas crimineel dat als er ongevraagde fysieke of emotionele pijn aan te pas komt. Een goede testcase is Two girls and a cup (niet voor gevoelige kijkers, het clipje toont reacties op het filmpje, niet het filmpje zelf). De meeste mensen vinden het eten van uitwerpselen onaanvaardbaar. Maar nu de betrokkenen en de filmmaker en geaffilieerden berechten is pas crimineel. Er zou dan een soort belachelijke esthetische politie kunnen zijn die de relatieve lelijkheid uit de samenleving moet bannen. Persoonlijk voel ik er veel voor om echt oliedomme soaps en superonnozele reclame te verbannen, maar ik ben daar opengeestig in. De regisseur zelf is er nuchter in: hij zou het zelf ook niet willen bekijken, zoveel uren aan een stuk. Hij maakt een product en blijkbaar is er een afzetmarkt voor. De kopers kopen het uit eigen beweging, niemand ondervindt pijn, en iedereen is blij. Over bestialiteit kun je een oude blog lezen waarin ik pleit - enfin, pleit, moreel geen bezwaar zie - voor bepaalde vormen van bestialiteit.

Over uitwerpselen gesproken. De mens weet er letterlijk en figuurlijk geen blijf mee weet. Het fascineert hem en het degouteert hem, net zoals de dood. Is het geen ironie dat men objecten designet om lichaamsafscheidingen in op te vangen. Mensen willen ook daar het dierlijke zo veel mogelijk wegwerken.