Doping in de topsport

Hoeveel fans zijn er niet verontwaardigd als ze teweten komen dat hun sportidool aan één of ander spul zit? Zij zijn teleurgesteld als een dopingtest positief blijkt te zijn. Maar stel nu dat hun sportidool de eerste prijs vindt en ze pas met vijgen na pasen teweten komen van een dergelijk gesjoemel? Zou dat de overwinningsroes temperen?

Gaat het hem in de topsport niet om het winnen? Gaat het hem in de topsport niet om de sterktste, alle middelen toegelaten? Is het niet fair topsport te laten gebeuren onder invloed van doping? Immers, is de winnaar geen übermensch die boven de gemeente staat? Compenseert de slappeling zijn slapheid niet door op te kijken naar al wat hij nooit zal zijn? Zou het juist geen ode zijn aan de macht, pracht en genie van de mens dat hij dankzij technologie en wilkracht bovenmenselijke prestaties neerzet? De winnaar is de God die dankzij synthetische middelen zijn menselijkheid heeft achtergelaten?

Wie kijkt er nu nog op naar de topsporter die net voor de wedstrijd begint een appeltje wegbijt?