Kinderen krijgen, een genot (not)

Het is bon ton om vrouwen te feliciteren bij hun zwangerschap (na uiteraard te hebben gepeild of het gewenst is). Waarvoor dienen die felicitaties? Als we de zwangerschap voorstellen als parasitaire infectie of een soort tumor, dan klinkt het al veel minder te feleciteren waard.

Wie een zwangerschap van nabij volgt merkt al snel - en ontnuchterd - dat er niet veel te feliciteren valt: een zwangere vrouw is wispelturig, ze verandert traag maar zeker in een afhankelijke geestelijk én lichamelijk gehandicapte die niets zelf kan doen, of erger, in een überbitch die niets zelf wil doen, omdat ze zwanger is.

Een vader-in-spe zou misschien spijt krijgen bij hetgeen hij zijn vrouw heeft aangedaan, maar meer nog, zichzelf. Wee uw gebeente, vader in spe! Zwangere vrouwen - blijf uit hun buurt, ze lusten rauw vlees, en dat vlees zou wel eens uit jouw lichaam, of erger, JOUW ZIEL gescheurd kunnen worden.

Iedereen weet het, maar iedereen speelt het schijnheilige spelletje mee van die 'toch zo'n schone tijd'. We zien ze in de boekjes, de zwangere vrouwen met hun ego-fuckerige blik op het gezicht, vrolijk alsof ze hun dagelijkse dosis antidepressiva hebben overschreden, de fake intimiteit waarmee ze worden afgebeeld met de dader-vader, de anekdotische zever over hoe zij 's nachts is opgestaan om peperkoek met mosterd te eten, het volgens de wijvenboekskes geoorloofde zelfmedelijden en de veeleisendheid, de financiële spilzucht om nieuwe spulletjes te kopen, terwijl die evengoed van andere kinderen in de familie of vrienden kunnen komen -cynisch gesteld, zoals de gevangenenplunjes in Auschwitz die vele vergane lichamen hebben gewarmd en telkens een nieuwe inhoud kregen. Dat werkte ook.

Dat het maar een doofstom boeleke is dat geen moer weet, noch geeft om Absorba, Petit dit, Petit dat, Oilily, Cocoon of O'kids of andere merken, dat speelt geen rol: de self-righteousness van een verse moeder die alleen maar het beste wil voor kindlief heeft al veel geluk gebracht... bij de verkopers en fabrikanten.

Vergeten wordt dat men het hier heeft over een persoonlijkheid , die van de baby. Dit wordt later een heuse mens, hoor. En dit is niet de genetic fallacy, dit gaat over een cultureel acceptabele discriminatie om kinderen tautologisch te infantiliseren. Kinderen worden behandelde als maniëristische, kitscherige mechanicistische speeltuigjes. Baby's, wordt gezegd, moeten zichzelf zijn. En als ze ietsie-pietsie groter zijn, dan moeten ze opeens ophouden met zich als een klein kind te gedragen. Go figure.

We spreken nog maar over de zwangerschap. En als ze geboren zijn, die vette larven? De pampers, het gekots, de slaapberovende kinderziektes, het gekweel, de vermoeiende eis om consequent te zijn in de opvoeding, je favoriete dingen die plots kapot zijn gemaakt omdat een magische kindervinger een defect heeft getoverd, je behangpapier dat op een werk van Jackson Pollock begint te lijken, de weerbarstigheid om niet te willen eten, 's nachts plots willen drinken, ... maar ge krijgt daar zoveel voor terug. Inderdaad, zoveel opdrachten en tijdverlies dat je geen tijd meer hebt om je af te vragen waarom je dit allemaal ooit hebt gewild. En het goede moet nog komen: hoe groter de kinderen, hoe groter de problemen.

Gelukkig heeft stiefmoeder Natuur ervoor gezorgd dat we verdoofd worden door allerlei ouderlijke, verzorgende en koesterende hormonen en dat enkel in buien van ontnuchtering - een magere escape to reality - dergelijke schrijfsels hun weg vinden op papier. Toch nog iets dat we aan dat kreng hebben.

Zucht.

Weten wat Midas Dekkers ervan vindt? Parental Advisory. Explicit Epics is hier misschien wat ironisch op zijn plaats - Dekkers is geen kindervriend.